Pazartesi, Temmuz 13, 2009 - !...Demistin Ki...!
Ey ömrüme sığmayan yseme kokan KADIN...!
Ben sana bu yosun gözlerinde yanıp sönen...
Apaydınlık fenerin ışığı mutlak görülecek demiştim...
Sen usulca gülmüştün kirpiklerini indirerek...
Demiştin ki:
Bak bu fenerin ışığı sensin...!
&&&&&&&&
Ey hasretin kıyısında yüreği dalga yalazı KADIN...!
Ben sana düş vurgunu yüreğinde dipten gelen...
Gök mavisi dalgaların coşkusu mutlak bilinecek demiştim...
Sen usulca tutmuştun elimi deniz kokunu savurarak...
Demiştin ki:
Bak bu dalganın mavisi sensin...!
&&&&&&&&
Ey yaşamın kanaviçesine karanfil dokuyan KADIN...!
Ben sana karanfil kızıllığının dibinde büyüyüp duran...
Çakır dikenlerinin sarısı ellerini mutlak dağlayacak demiştim...
Sen usulca saklamıştın yaralarını karanfil kokuları dağıtarak...
Demiştin ki:
Bak göğe karanfil açtıran sensin...!
&&&&&&&&
Ey gökkuşağının denizinde kızıl güller büyüten KADIN...!
Ben sana kızıl güller gibi genç ömrüne serilip gelen...
Düşlerin gül dikenleri gibi yüreğine mutlaka batacak demiştim...
Sen usulca bakmıştın elinde kızıl bir gülle gökkuşağına uzanarak...
Demiştin ki:
Bak gökkuşağına gül taşıyan sensin...!
&&&&&&&&
Ey genç ömrünü güllerle bir biçen fırtına ıslığı KADIN...!
Ben sana henüz tomurcukken usul rüzgarlarla esen...
Meltemli rüyaların apansız fırtınalarla mutlaka tanışacak demiştim...
Sen usulca öpmüştün rüzgarını fırtınalarla boy ölçüşerek...
Demiştin ki:
Bak meltem rüzgarı olup esen sensin...!
&&&&&&&&
Ey onulmaz yaralarını fesleğen kokularıyla saran KADIN...!
Ben sana bu yaraların gül değil çoğalıp yaprak veren...
Yaraların dingin limanlarda sarılmalı mutlaka büyüyecek demiştim...
Sen usulca dokunmuştun yaralarıma yaralarını gizleyerek...
Demiştin ki:
Bak yaralarıma gül açtıran sensin...!
&&&&&&&&
Ey gökyüzünü sana dar edenlere ağız dolusu gülen KADIN...!
Ben sana özgürlüğün göğünü duvarlar ve tel örgülerle çeviren...
İnsanların gözlerini senin aydınlığın mutlaka alacak demiştim...
Sen usulca dağıtmıştın karanlığını duvarların gülüşlerle bezenerek... -Demiştin ki:
Bak özgürlük kokusunu taşıyan sensin...!
&&&&&&&&
Ey bedeninde yangınlar büyüten ateş alası KADIN...!
Ben sana bedenini alev alev saran ve gökyüzüne kızıllığı vuran...
Yangının sıcaklığı bedenini bir gün mutlaka tutuşturacak demiştim...
Sen usulca bükmüştün gül dudağını yangınını göğe saçarak...
Demiştin ki:
Bak bedenimin yangını sadece sensin...!
&&&&&&&&
Ey buluttan kuşlarla uçurtmalar uçuran kardelen gülüşlü KADIN...!
Ben sana, ah ben sana taktığın kanatların beyazlığına aldanan...
Yosun yeşili gözlerini mutlaka bulutlara kuşlarla bir gün uçacak demiştim... Sen gözünü alamamıştın gökten bulutlardan kuşlarldan kanat çırparak...
Demiştin ki:
Bak kanat takıp uçtuğum sevda sensin...!
&&&&&&&&
Ah! Bulutumdun kuşumdun...
Dönüşü olmayan bir göğe uçtun...
Oysa ben daha bunların hiçbirini diyememiştim sana...!
Daha uçma...!
Daha gitme...!
Daha kal bile diyememiştim...!
Ömrümüz daha bahar diyecektim oysa...
Benim göğümden uçup gitme diyecektim oysa...
Bakakaldım ardından bir YAZ günü kanat seslerinin ardından...
Bakakaldım yaşamak ağrısıyla...
Baharı uğurladım ardınsıra...
Oysa sen demiştin hepsini...
Usulca gülerek kirpiklerinle...
Usulca tutarak deniz kokulu ellerinle...
Usulca saklayarak yaralarını...
Usulca bakarak kızıl güllerle...
Usulca öperek rüzgarlı gözlerinle...
Usulca bükerek gül dudağını...
Gözünü alamadan bulutlardan kuşlardan...
Oysa sen demiştin hepsini...
Ey gece gözlerine baharlar yüklenip de giden KADIN...!
Ben sana, ah ben sana yürüdüğün yollar hep günlük güneşlik olsun... Gözlerinin ışığı ve içinin sevdasından kederler hep uzak olsun diyorum...
Sen bir fener gibi apaydınlık bakıyorsun uzak gökleri yakın ederek...
Diyorsun ki:
Bak sadece kalanlar değil gidenler de türkü söyler...!
Diyorsun ki:
Kalanlar gidenlerin de yaşamın da türküsünü söyler...!
|
